Zoeken

Gifniks jôh!

De hersenspinsels van een (prettig) gestoorde moeder.

Gekwetst? Richt een clubje op!

Kwetsen was nog nooit zo gemakkelijk als tegenwoordig. Sterker nog, het lijkt haast mode te zijn geworden om je gekwetst te voelen. En ik heb er me toch een hekel aan! Nee, niet aan het kwetsen maar aan degenen die zich gekwetst voelen of nee, degenen die zich gekwetst gedragen.

Hele volksstammen kiezen ervoor om bij het minst of geringste te kermen dat ze zich gekwetst voelen. En dat is nog niet het ergste, ze kiezen er ook voor om degene die de “kwetsende” opmerking heeft geplaatst of “kwetsend” gedrag heeft vertoond, ter verantwoording te roepen. ‘Dat mag jij niet meer zeggen en dat mag jij niet meer doen want dat kwetst mij…’Zwarte Piet moet in de ban evenals de moorkop, jodekoek en weet ik allemaal niet nog al meer. Ik sta er versteld van hoe een minderheid van sneue gastjes het voor elkaar krijgt om oeroude tradities om zeep te helpen en zelfs op de politieke agenda weten te komen te staan vanwege deze lichtgeraakte bullshit. En erger nog, het werkt.

Eerlijkheid is uit den boze, de waarheid mag niet meer gezegd worden, politiekcorrectheid is de nieuwe omgangsvorm, schijnheiligheid viert hoogtij en wordt aangemoedigd want niemand mag zich nog gekwetst voelen tegenwoordig.

Nou, ik pas ervoor, ik weiger om de rest van mijn leven op mijn tenen te lopen en na te moeten denken over alles wat ik zeg of doe. Ik veroordeel jou niet vanwege jouw geaardheid, geslacht of kleur maar wel vanwege de eventuele afwezigheid van zelfspot. Ik walg van mensen die zichzelf té serieus nemen en ook overdreven serieus genomen wensen of eisen te worden door de ander. Ik heb veel liever te maken met mensen met karakter, die zichzelf op de hak durven te nemen en gewoon in het bezit zijn van ruggengraat en ballen. Mensen die tegen een geintje kunnen, een quasi belediging of sarcastische opmerking kunnen waarderen en incasseren. Mensen die desnoods in therapie gaan of naar een psycholoog als hun eigenwaarde te wensen over laat. Want dat is het echte probleem. Degenen die zich continu gekwetst voelen door opmerkingen of gedrag van de ander mankeert het simpelweg aan zelfvertrouwen, die hebben een negatief zelfbeeld en voelen zich daarom bij het minst of geringste aangesproken, beledigd of gekwetst.

Dat is niet mijn probleem, dat is jouw of hun probleem. Ik mag dan een opmerking maken die jou pijn doet maar die kan jou alleen pijn doen als jijzelf, diep van binnen, ervan overtuigd bent dat ik gelijk heb. Ik voel me niet aangesproken als iemand het over een dikke vrouw heeft want ik voel mezelf niet dik en soms zelfs geen vrouw maar dat is weer een heel andere discussie. En nee, dat wil nog niet zeggen dat ik mezelf onzijdig of genderneutraal, nog zo’n modegril, voel. Ik voel mezelf hooguit soms een halve kerel en daar ben ik trots op en ik kan er ook mee leven als iemand mij een halve kerel noemt omdat ik weet dat ze een punt hebben.

Maar hoe dan ook, als jij je gekwetst voelt door een bepaalde uitspraak dan heeft dat alles te maken met hoe jij over jezelf denkt en over jouw eigen onzekerheden. Dat kun je die ander niet op zijn bord schuiven, dat is iets waar JIJ zelf aan moet werken als het jou in de weg zit.Het boeit mij geen reet of jij zwart, bruin, geel, rood of blank bent. Het zal mij een worst zijn of je op mannen of vrouwen valt of op allebei. Het zal mij aan mijn reet roesten of je man, vrouw, transseksueel of onzijdig bent. Jouw incasseringsvermogen, zelfspot en karakter is waar het mij om gaat. Als jij van de ander verwacht dat hij jou accepteert zoals je bent, geef dan het goede voorbeeld. Terwijl jij je beklaagt over het feit dat je jezelf niet geaccepteerd voelt ben je tegelijkertijd degene aan het dissen die op een wellicht ouderwetse manier naar de wereld en dus naar jou kijken. Kijk in de spiegel en vergeet al die nieuwerwetse onzin.

Laat iedereen gewoon lekker in zijn eigen waarde of desnoods waan. Neem desnoods afscheid van de mensen die ervoor kiezen om zich zo nu en dan onorthodox te uiten en liever eerlijk zijn dan schijnheilig. Als de waarheid te hard of confronterend voor je is, neem dan afstand van degenen die, die harde waarheid durven uitspreken en richt voor mijn part een clubje op met gelijkgestemden en lotgenoten die, net als jij, ervan genieten om zichzelf te beklagen over hoe bot en cru sommige mensen kunnen zijn. Ga lekker met zijn allen in een hoekje zitten verzuipen in zelfmedelijden maar laat mij gewoon Sinterklaas vieren met zwarte pieten, Jodekoeken en moorkoppen eten, aan de hand van wat er tussen mijn benen zit mijn geslacht bepalen en kut roepen als ik daar zin in heb.

Samen vooruit!

20191116_135617.jpg

De eerste maand van 2020 zit er alweer op en terwijl de dagen weer voorzichtig aan beginnen te lengen, kijken we rijk halzend vooruit. Laatst hebben we weer een ritje gemaakt met Mikmak, onze camper en meteen begon het weer te kriebelen. Nog ff en dan kunnen we weer op pad. Dit jaar gaan we sowieso naar Noorwegen, naar de zus van Gerrit maar voor die tijd komen er ook nog heel veel weekenden waarin we kortere tripjes kunnen maken. We hoeven niet ver te gaan, net over de grens en zelfs binnen onze landsgrenzen is er nog zoveel moois te zien en te ontdekken.

We hebben het goed samen, we gedijen fijn samen, het klikt aan alle kanten. Het klikt ook goed met mijn kinderen en dat geeft zoveel rust. Ze hoeven niet meer op hun tenen te lopen, ze mogen gewoon zichzelf zijn en geloof me, dat zijn ze inmiddels ook. Ze voelen zich geaccepteerd en welkom en dat is weleens anders geweest. Het lijkt lang geleden maar dat is het niet en al schaam ik me soms nog voor waar ik ze destijds in heb meegezogen, inmiddels is dat voltooid verleden tijd. Inmiddels hebben we allemaal ons plekje gevonden, voelen we ons allemaal thuis en mogen we onszelf zijn.

Maaike die prachtige cijfers haalt op school, Ruud die zijn plek gevonden heeft bij een grote boomkweker en keihard werkt. Regelmatig komen er vrienden en vriendinnen over de vloer en iedere keer weer voel ik me intens dankbaar dat, dat gewoon kan omdat ik inmiddels een partner heb die mijn kinderen accepteert zoals ze zijn. Een partner die de opvoeding aan mij overlaat omdat het per slot van rekening mijn kinderen zijn en dus mijn verantwoording. Een partner die lacht om hun grollen en sarcastische beledigingen aan zijn adres en die ze gewoon gekscherend terug pakt. Een partner die tegen een stootje kan, ze gewoon laat stuiteren en druk zijn en ze niet om van alles afkeurend toespreekt met té veel woorden.

Ja, we hebben het goed samen. Ik heb het getroffen met een vent als Gerrit die ondanks alles wat hij heeft meegemaakt, nog in het goede van mensen durft te geloven en dus ook in mij en mijn kinderen.

We hebben allemaal het nodige voor de kiezen gehad maar besloten om het verleden achter ons te laten en samen vooruit te kijken, plannen te maken en vooral nieuwe herinneringen te creëren.

Papa als betalende zaaddonor.

De laatste keer dat papa een dagje met zijn kinderen heeft mogen doorbrengen is alweer een paar weken geleden. Traditiegetrouw heeft hij daarvoor de nodige telefoontjes moeten plegen, een karrenvracht aan verwijten, beschuldigingen, dreigementen en scheldwoorden moeten incasseren van hun moeder maar het was het meer dan waard. Hij zal waarschijnlijk meerdere weken of zelfs maanden op het laatste dagje moeten teren want hun moeder had achteraf, traditiegetrouw, het nodige op en aan te merken. Via de telefoon heeft ze hem traditiegetrouw weer finaal de huid vol gescholden, onderuit getrapt en uiteindelijk monddood gemaakt door hem te blokkeren op whatsapp en de telefoon. Hun moeder, zijn ex, doet er alles aan om de kinderen bij hem weg te houden. Ter indicatie, in 2019 heeft hij zijn kinderen een keer of zes op mogen halen met steeds hetzelfde ritueel voor en nadat hij een paar uur met ze heeft kunnen doorbrengen. Het maakt niet uit wat hij doet of heeft gedaan met zijn kinderen, zij heeft voor en na de tijd altijd commentaar, scheldt hem helemaal verrot en maakt hem uit voor alles wat er in haar brein opkomt. Ze haalt schaamteloos oude, inmiddels dode koeien, uit de sloot en beroept zich op ervaringen en feiten die enorm zijn aangedikt en vaak zelfs volledig uit haar duim gezogen en gelogen zijn. Maar dat is nog niet eens het ergste…

Veel erger zijn de leugens die ze haar kinderen over hun vader vertelt, het beeld wat ze van hun vader schetst in haar pogingen om de kinderen een hekel aan hun vader te laten krijgen. Zij krijgen alleen haar zieke versie van de waarheid te horen en weten het dus niet. Zij weten niet dat hun moeder destijds, tijdens hun huwelijk, zich had ingeschreven bij in ieder geval één datingsites en met meerdere mannen nogal uitdagend en aanstootgevend aan het chatten was. Zij weten niet dat papa werd verbannen naar de zolder zodat mama in het echtelijke bed met de een na de andere man kon gaan liggen neuken. Zij zijn niet op de hoogte van het arsenaal aan mannen die mama inmiddels heeft versleten middels one night stands maar hebben inmiddels wel verschillende mannen zien gaan en komen met wie mama een relatie voor langere of kortere tijd heeft gehad.

Haar exen vertellen stuk voor stuk hetzelfde verhaal. In het begin is ze poeslief en aardig maar na verloop van tijd begint de ellende. Schelden, tieren, ruzie maken om niks om vervolgens, als de relatie een kansloze dood gestorven is, ze te blijven lastig vallen en bellen om ze van, van alles en nog wat te beschuldigen. Zelfs een simpele, zakelijke en beleefde begroeting op straat van zo’n ex is blijkbaar voldoende reden om hem te bellen en te bombarderen met een arsenaal aan scheldwoorden waar de dikke van Dalen van gaat blozen. Zelfs de exen beamen dat zij er alles aan deed, om de kinderen bij hun vader weg te houden. Zelfs de exen, die in eerste instantie ook alleen maar van haar verknipte versie van het verhaal op de hoogte waren en de vader van de kinderen ook als een soort van boeman waren gaan zien, spreken schande van de manier waarop ze de omgangsregeling aan haar laars lapte en er alles aan deed om de vader bij zijn kinderen en de kinderen bij hun vader weg te houden. Zij geven ook aan dat ze intens medelijden hebben met die kinderen en spreken hun afkeuring uit over het beeld wat hun moeder schetst van hun vader.

Eens per maand mag hij zich vader tonen, als hij zijn buitensporige alimentatie van bijna 500 euro voor hun twee kinderen op haar bankrekening mag storten.

Wat bezielt zo’n moeder? Hoe verknipt moet zo’n moeder zijn in haar bovenkamer om de kinderen, die ze toch echt ooit samen met hem op de wereld heeft gezet, het broodnodige contact met hun vader te misgunnen. Hoe gewetenloos moet je zijn om de vader van je kinderen louter als betalende zaaddonor te gebruiken en hem verder volledig buitenspel te zetten. Ik kan me niet voorstellen dat zij zichzelf nog recht aan durft te kijken in de spiegel. Alleen iemand zonder geweten en een hart die daarnaast ook nog stellig in haar eigen waarheid en dus leugens geloofd, kan op die manier leven met zichzelf.

En hij is lang niet de enige. Een groot aantal vaders zit in hetzelfde schuitje, krijgen hun kinderen ook niet te zien maar worden wel geacht voor ze te betalen en mede te voorzien in hun levensonderhoud. Ik ben zelf een vrouw en moeder maar moet toch eerlijk bekennen dat een aantal van mijn soortgenoten zich strafbaar maakt aan dergelijke praktijken. Het is toch om je kapot te schamen. Vaders trekken in dergelijke gevallen altijd aan het kortste eind simpelweg omdat zij geen “kut” hebben en dus man zijn. Voor de vaders zit er vaak niks anders op dan geduldig te wachten tot hun kinderen volwassen zijn in de hoop dat ze, ondanks de verknipte en gelogen verhalen van hun moeder, de moeite nemen om uiteindelijk toch naar hun vader toe te gaan en het hem te gunnen om zijn versie van de waarheid aan ze te vertellen.

Ik wil alle kinderen van gescheiden ouders die door de ene ouder weg worden gehouden bij de andere, oproepen om de verhalen van de dwarsliggende partij met een korrel zout te nemen en te beseffen dat ieder verhaal twee kanten heeft. Ik wil deze kinderen niet opzetten tegen die ouder maar ze er wel op wijzen dat het veel zegt over de gemoedsgesteldheid van die ouder die zich geroepen voelt om ze het contact met hun vader (en soms ook moeder) te ontzeggen. Ik wil die kinderen op het hart drukken dat het niet goed, gezond of rechtvaardig is als papa zoveel mogelijk buitenbeeld wordt gehouden. Ik wil die kinderen oproepen om zo snel mogelijk de andere kant van het verhaal te gaan horen want die zou weleens heel verhelderend kunnen zijn en meerdere puzzelstukjes op zijn plek laten vallen.

Lieve kinderen, mama kan dan wel beweren dat papa een slechte papa is maar gek genoeg heeft ze ooit wel bedacht dat hij een goede vader zou kunnen zijn want ze heeft immers besloten om samen met hem één of meerdere kinderen, jullie dus, op de wereld te zetten. Papa is wellicht niet perfect maar neem van mij aan, dat is geen enkele ouder en mama ook niet. Een moeder die echt het beste voor heeft met haar kinderen en dus met jullie, zal jullie het contact en een mooie band met jullie vader gunnen en daar ook de noodzaak van inzien. Een goede moeder, een moeder die echt van jullie houdt en jullie het beste gunt, zal er zorg voor dragen dat jullie regelmatig samen met papa doorbrengen en daar de meerwaarde van inzien. Een goede moeder zal jullie erop wijzen dat papa van jullie houdt want dat doet hij en ernaar uitkijkt om tijd met jullie door te brengen.

Lieve kinderen, tot slot wil ik jullie nog meegeven dat papa iedere dag aan jullie denkt, niks liever wil dan tijd met jullie doorbrengen en dat ook zou doen als mama niet zo zou dwarsliggen. Jullie zijn nog jong en ik besef dat jullie mama wellicht op een voetstuk hebben staan en heel graag willen geloven dat zij deugt en de waarheid spreekt. Zij is immers degene met wie jullie dagelijks te maken hebben en waar jullie op zouden moeten kunnen vertrouwen en bouwen. Maar probeer je eens te verplaatsen in papa. Papa houdt minstens zoveel van jullie als mama en het doet hem iedere dag weer ontzettend veel pijn dat hij jullie zo weinig en soms zelfs helemaal niet ziet. Probeer je eens de onmacht van papa voor te stellen die in veel gevallen volledig in zijn recht staat maar zich continu moet verantwoorden omdat mama heeft besloten dat ze jullie niet met hem wil delen. Lieve kinderen, beloof me dat jullie, als jullie groot, oud en wijs genoeg zijn, de moeite nemen om ook naar zijn kant van het verhaal te luisteren en hem pas te be- of veroordelen als jullie het hele verhaal kennen en hem een eerlijke kans hebben gegeven. Want weet, hoe geloofwaardig het verhaal van mama ook klinkt, het blijft slechts haar kant van het verhaal en ieder verhaal heeft altijd drie kanten. In dit geval zijn dat: De kant van jullie moeder, de kant van jullie vader en ergens daartussen ligt de belangrijkste kant namelijk de waarheid.

Ik heb het weer gedaan…

Hopend dat ik er deze keer geen spijt van krijg en wetende dat deze liefde wel onvoorwaardelijk is, heb ik het gewoon toch weer gedaan. Ik heb “Ja” gezegd!

Nee, nee, nee, het is niet wat jullie denken, ik ben niet zo stom om nog een keer te trouwen. Nee, deze liefde zit goed en heeft dus geen boterbriefje nodig als bevestiging. Maar ik heb “Ja” gezegd tegen wederom een tattoo uit liefde. De vorige tattoo in dit genre was eigenlijk een beetje een kinderachtige, laffe, veilige tattoo, eentje met een achterdeur. Een klein symbool van eeuwige liefde waarvan ik van tevoren al had bedacht dat deze, in geval van nood, net zo goed en zelfs nog beter de eeuwige, onvoorwaardelijke liefde voor mezelf kon symboliseren. Maar destijds was ik stiekem dan ook nog lang niet zeker van mijn zaak en had ik van tevoren dus al een plan B bedacht.

Deze keer is anders, deze liefde zit goed en heeft dus geen plan B nodig. Deze liefde hoeft zelfs niet wederzijds te zijn om een plekje op mijn lichaam te verdienen. Deze liefde mag mij verraden, teleurstellen en zelfs vreemdgaan. Sterker nog, van dat laatste weet ik allang dat, dat het geval is. Het is dan ook een heel ander soort liefde, een open en onvoorwaardelijke liefde zonder eisen, verwachtingen of voorwaarden.

Dit keer geen laf symbool maar een duidelijke afbeelding. Herkenbaar, goed zichtbaar en groot! Dit keer geen alternatieve, anonieme trouwring waar ik eventueel ook nog een hele andere draai aan kan geven. Deze liefde durf en wil ik de rest van mijn leven meenemen, bij me dragen en trots tonen aan de rest van de wereld. Deze knapperd was er voor me tijdens mijn donkerste dagen, mijn diepste dalen en onzekerste momenten. Mijn lievelingskoe Jantje heeft dat plekje op mijn lichaam dan ook dubbel, dwars en dik verdiend!

Ook Gerrit heeft zich laten tatoeëren. In november heeft hij een tatoeage laten zetten om het prutswerk, op zijn been van een ex, te camoufleren en deze keer heeft hij, op zijn andere been nog een prachtige creatie laten zetten.

Voor degenen die ook zo’n prachtige tattoo willen laten zetten door een zeer getalenteerde artiest, check zijn instagram voor meer van zijn unieke en schitterende creaties op https://www.instagram.com/czagatattoo/

 

2019

Een bijzonder, mooi en zalig jaar in vele opzichten. Aan het einde van 2018, vandaag een jaar geleden om precies te zijn, heb ik de laatste handtekening gezet en afstand gedaan van de erfenis van mijn vader. Met een dubbel gevoel want het voelde een beetje als falen. Met zelfs een nare smaak in mijn mond want ik had mijn erfenis aan zo’n beetje iedereen liever willen verkopen dan aan mijn ex. Maar ja, in mijn eentje kon ik de hypotheek onmogelijk opbrengen en ik was ook wel een beetje klaar met dat grote huis, de grote tuin en de kweek. Dus uiteindelijk heb ik toch, met een glimlach, afstand gedaan van de maandlasten en de karrenvracht verplichtingen die er aan die erfenis vast kleefden.

Het voelde uiteindelijk toch als een bevrijding. Voor het eerst in mijn leven was ik onafhankelijk, kon ik mezelf bedruipen, mijn eigen boontjes ruimschoots doppen zonder hulp van een partner. Ik was eindelijk vrij!!!

En nu, een jaar later, kan ik niet anders zeggen dan dat ik er goed aan heb gedaan. In 2019 ben ik per ongeluk tegen een lieve gozer aangelopen. Natuurlijk was ik bang in het begin. Ook mijn kinderen keken de kat uit de boom want ja, de vorige keer dat ik ze met een partner had geconfronteerd had voor alle partijen behoorlijk negatief uitgepakt maar had in het begin ook heel leuk geleken. Mijn zoon zei zelfs tegen mij: ‘Als hij maar niet zo’n klootzak wordt als…’ Zijn zinsopbouw was bewust gekozen. Als hij maar niet zo’n klootzak WORDT… Die andere had zich immers in het begin ook geweldig leuk voorgedaan maar dat, dat geen garantie bood voor de toekomst had Ruud aan den lijve ondervonden.

Inmiddels zijn we alweer heel wat maandjes verder, hebben mijn kinderen Gerrit meerdere keren getest maar hem nog steeds niet zover gekregen dat hij tegen ze begint te bulderen, ze onderuit trapt of klappen verkoopt, integendeel. Hij dolt met ze, ouwehoert met ze maar de opvoeding laat hij volledig aan mij over. Ongeacht hoeveel rotzooi er van ze rondslingert, hij zal er niks van zeggen, legt het zelfs aan de kant en zal er tegen mij nooit over mopperen. Hij glimlacht als ik mopper en zegt hooguit: ‘Ach, het zijn pubers he…’

Langzaamaan zijn we begonnen te geloven dat er geen addertje is, dat dit gewoon is hoe hij is en er dus geen masker. Langzaamaan is het vertrouwen gegroeid dat de ware aard van het beestje er vanaf het begin al is geweest en dat hij gewoon deugt.

2019 was een geweldig jaar. We hebben een camper gekocht samen en zijn er zelfs mee naar Portugal getogen. We hebben het verleden achter ons gelaten en zijn begonnen met genieten. Nee, dat addertje komt niet want in het vorige geval was het maskertje al meerdere keren afgegaan en de ware aard van het beestje al tevoorschijn gekomen. Niemand is perfect maar dat hoeft ook niet zolang hij maar deugt en zichzelf is. Gerrit heeft geen masker, doet zich niet anders voor om het vertrouwen van mij en mijn kinderen te winnen om uiteindelijk toch genadeloos toe te slaan. We hebben het goed samen, we zijn gelukkig en ik ben blij dat ik, ondanks mijn nare ervaringen met mannen, hem het voordeel van de twijfel heb durven geven. Het feit alleen al dat zijn beste vrienden mij op het hart drukten dat ik een goeie gozer had getroffen. Geen vriend of familielid van mijn ex die dat ooit tegen mij heeft gezegd destijds.

Ik heb zin 2020, ik heb vertrouwen in de toekomst en ik durf weer te dromen. Natuurlijk zou het ook met Gerrit mis kunnen lopen maar niet op de manier waarop het eerder mis is gegaan. Deze jongen zit psychisch gewoon gezond in elkaar, “stoornisvrij” in ieder geval. Ja, ik ben gelukkig en hoe klef het ook klinkt, ik hou van die halve gare die het hardst lacht om de gevatte, sarcastische opmerkingen van mijn kinderen aan mijn maar ook zijn adres. Iedereen, inclusief ikzelf, mag gewoon zichzelf zijn. Niemand hoeft op zijn tenen op eieren te lopen of aan verwachtingen te voldoen.

2019 was een topjaar en voor 2020 ziet het er naaruit dat het zelfs nog beter gaat worden! Ik heb er zin in, wij hebben er zin in maar vooral alle vertrouwen.

Vanuit ons eenvoudige stulpje willen wij iedereen een gelukkig, gezond, rijk en liefdevol 2020 toewensen. Liefs: Gerrit, Karina, Ruud en Maaike.

Op de koffie…

Even op de koffie want dat was al veel te lang geleden, een jaar om precies te zijn. Een jaar geleden was mijn hoefsmid, nagelmuts of in net Nederlands nagelstyliste, die inmiddels een dierbare vriendin geworden is, verhuisd en ik was nog steeds niet naar haar nieuwe huisje wezen kijken. Het was dus hoog tijd om haar en haar man met een bezoekje te verrassen. Tja…dat ze 2265 km verderop aan de kust van Portugal is gaan wonen mag de pret niet drukken toch? Vliegen? Nee natuurlijk niet, we hebben toch niet voor niks een ervaren, doorgewinterde, ietwat gedateerde camper gekocht. Kom op, vliegen is voor mietjes, wij gaan met Mikmak, onze Peugeot uit 1988.

 

Zondag 10 november zijn we vertrokken richting Ernst en Jolanda en hun eigen  vakantieparadijs http://www.casaentrepraias.nl/ . Het gaspedaal strak onderin en met een bloedgang van minstens 100 km per uur zijn we de eerste dag Parijs al voorbij gescheurd. 

Bij Grignon in de buurt hebben we de eerste avond en nacht doorgebracht. We hadden Mikmak geparkeerd vlakbij het water maar niet voordat we chique en uitgebreid bij de “grote gele M” hadden gedineerd. Daarna hebben we nog gezellig even zitten borrelen om, “kats naar de klote” rond een uurtje of negen kansloos in coma te vallen.

Na een verkwikkende nachtrust en een buitentemperatuur van net boven het vriespunt, zijn we maandag 11 november verder richting Spaanse grens gereden.

De taken waren overzichtelijk verdeeld; Gerrit reed en ik maakte de foto’s. We hebben het ook een keer andersom geprobeerd met als gevolg dat er geen foto werd gemaakt en Gerrit zich stierlijk zat te vervelen…(tja hij had natuurlijk ook foto’s kunnen maken tegen de verveling)… Maar goed, ieder zijn talent, Gerrit is een betere chauffeur dan ik en ik ben een betere fotograaf dan Gerrit.

Maandagavond zijn we de Spaanse grens gepasseerd en hebben we in San Sebastian, bij een groot stadion, Mikmak geparkeerd om te overnachten.

Dinsdag 12 november; we hadden zitten kijken hoever het nog was naar Jolanda en Ernst. Het moest te doen zijn.

Screenshot_20191119-225335_Maps.jpg

Het bleek achteraf een ietwat ambitieuze doelstelling vooral omdat we ons hadden verkeken op de aankomsttijd. We hadden er namelijk geen rekening mee gehouden dat het in Portugal een uur vroeger was dan bij ons. Maar hoe dan ook, we hebben genoten van de rit en ons zitten vergapen aan talloze prachtige uitzichten en vergezichten in Spanje en Portugal.

We hebben regen gehad maar ook zonneschijn en ons kunnen vergapen aan de eeuwige sneeuw op de bergtoppen.

Maar we zaten op de goede weg, Portugal stond al aangegeven. Nog maar 193 kilometer naar de grens…klein detail…wij moesten naar de andere kant van Portugal, naar de kust… Maar wat was de rit mooi en wat hebben we genoten!

20191112_150453.jpg

20191112_153011.jpg

20191112_153638.jpg

20191112_153653.jpg

20191112_153810.jpg

20191112_153659.jpg

En ja, ik zal het nog lang moeten aanhoren maar ik had onderweg, heel blond, geroepen dat Portugal redelijk vlak was…en dat is ook duidelijk te zien op de foto’s…ahum… Maar goed, in het donker bereikten we dan eindelijk onze bestemming. Gelukkig hadden Ernst en Jolanda voor ons gekookt en konden we moe maar voldaan aanschuiven en genieten van overheerlijke en typisch Portugese Kip piri piri. Daarna was het natuurlijk hoog tijd om de wijn uit eigen wijngaard te proeven en onvermijdelijk iets te diep in het glaasje te kijken. Gelukkig hoefden we niet meer te rijden en konden we zo nodig kruipend ons bed in Mikmak opzoeken om heel erotisch in een diepe coma te geraken.

Woensdag 13 november werden een beetje brak wakker en was het tijd om, na een heerlijk en goed verzorgd ontbijt, de beentjes te strekken en Mikmak even rust te gunnen. En wow, ik kan jullie wel vertellen hoe mooi het daar is maar ik kan het jullie nog veel beter laten zien…

20191113_112330.jpg

20191113_113543.jpg

20191113_115106.jpg

20191113_113454.jpg

En al dat moois is gewoon te vinden in hun achtertuin, onwerkelijk zo mooi. Later zijn we naar een nabij gelegen dorpje São Martinho do Porto gegaan en ook daar hebben we ons mogen vergapen aan adembenemende uitzichten. Maar goed, kijk en oordeel zelf.

Maar ook in het dorpje zelf met zijn nauwe straatjes waar op sommige plekken de tijd stil lijkt te hebben gestaan.

Woensdagavond hebben we ons wederom heel decadent laten bedienen en verwennen door Ernst en Jolanda die weer een heerlijke maaltijd hadden bereid. Dit keer hebben we iets minder wijn gedronken aangezien de volgende dag de terugtocht moest worden aangevangen.

Voor de terugreis hadden we een dag langer uitgetrokken zodat we ook een keer in het licht een camperplekje konden zoeken. Dat laatste is overigens maar een keer gelukt. In Portugal en Spanje mag je trouwens op iedere parkeerplek je camper neerploffen om te overnachten. De app die ik speciaal voor onze uitstapjes op mijn telefoon had gedownload raakte er helemaal door van slag en wilde ons soms zelfs onder een brug laten slapen. Wij kozen er steeds voor om ergens te overnachten waar nog minstens een camper stond. Nee waarom weet ik eigenlijk ook niet want welke idioot zou het in zijn hoofd halen om twee armoedzaaiers in een oud barrel te overvallen. Ieder overvaller die zichzelf ook maar een beetje serieus neemt kiest een doelwit waar er tenminste nog een kans bestaat dat er iets te halen valt.

Maar goed, ook de terugweg hebben we veel moois gezien waaronder typerende verkeersborden en een camperplaats voor echte stoere en meer gevorderde vakantiegangers onder ons.

Het hebben allerlei weersomstandigheden meegemaakt. Van zon tot onder het vriespunt, van storm tot windstil en in Spanje begon het zelfs een beetje op wintersport te lijken.

We hebben door smalle straatjes en oude, soms haast verlate dorpjes gereden.

We zijn chique uit eten geweest en hebben ook zelf uitgebreid gekookt.

We hebben gele hesjes gezien en naar ze gezwaaid.

We hebben viaducten, tunnels, hoge bergen, brede rivieren, kleine stroompjes, wegen en veel soorten wegdek gezien.

Een volle week bij elkaar op de lip zonder vluchtroute. Een hele week volledig aan elkaar overgeleverd. Zeven dagen, 24 uur per dag, meer dan 4500 kilometer, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat en zelfs ’s nachts. We hebben gepraat, gelachen maar ook uren van het uitzicht genoten zonder een woord te zeggen. We hebben genoten met volle teugen van de rit, van het uitzicht, van Mikmak en van elkaar. Als je dat als stel, zonder ruzie overleefd dan heb je of elkaar gevonden of ben je allebei belachelijk makkelijk in de omgang. Aangezien dat laatste niet echt geloofwaardig klinkt zal het, het eerste wel zijn. Dit was onze eerste, echte lange reis samen maar als het aan mij ligt nog lang niet onze laatste.

En ja, ik kan het iedereen aanraden al denk ik niet dat zo’n lange autorit aan iedereen is besteed. Maar je kunt natuurlijk ook met het vliegtuig naar Portugal, naar Ernst en Jolanda, naar http://www.casaentrepraias.nl/ want het is prachtig daar en Ernst en Jolanda zijn leuke, lieve, gastvrije, hardwerkende en gepassioneerde ondernemers met visie, lef en het hart op de goede plaats.

 

Gifniks Jôh!

Het was en is op zichzelf al een mooie tatoeage en de betekenis ervan is wellicht zelfs nog mooier; Eeuwige liefde. Maar de reden waarom en de intentie waarmee hij is gezet maakte dat er iets mee moest gebeuren in mijn optiek. Het teken van eeuwige liefde op mijn pols heb ik destijds samen met mijn ex laten zetten als zijnde trouwring en symbool voor onze “eeuwige liefde” voor elkaar. Achteraf blijkt zelfs aan de eeuwigheid een einde te komen, sterker nog, hij blijkt soms amper anderhalf jaar te duren…

In eerste instantie was die tatoeage me best af. Het teken van eeuwige liefde zonder naam of welke vermelding dan ook kan per slot van rekening voor iedereen inclusief mezelf gelden. Daarnaast was mijn tatoeage een waardevolle reminder dat mooie praatjes lang niet altijd gemeend zijn en soms enkel een doel dienen. Natuurlijk had ik de oorspronkelijke tatoeage kunnen coveren en er een hele nieuwe overheen kunnen laten zetten en kunnen doen alsof het huwelijk nooit heeft bestaan. Maar dat wil ik niet. Ik heb iets in iemand willen zien wat er helemaal niet in zat, nooit in heeft gezeten maar in eerste instantie wel heel overtuigend werd gespeeld en gesuggereerd in woorden en daden. Ik ben te goed gelovig en te goed van vertrouwen geweest. Ik wil die periode niet vergeten, ik heb er ongelooflijk veel van geleerd en het heeft me naderhand veel gebracht.

Door mijn lijfspreuk: “Gifniks Joh” eraan toe te voegen is de tatoeage en de boodschap ervan een stuk luchtiger geworden. Het is een tatoeage met een knipoog geworden en een behoorlijke portie zelfspot. Het is mijn manier van een lange neus maken en tegen mezelf te zeggen: ‘Ja kut, dat krijg je ervan als je jezelf verloochend om goed genoeg te zijn voor een ander. Als ik nu naar mijn tatoeage kijk dan moet ik glimlachen en dank ik Karma voor de prachtige manier waarop ze haar werk heeft gedaan en nog steeds doet. Tja, alles komt goed, als je maar geduld hebt…

Thank you Czaga Shiriko, you gave my original tattoo the special effect that makes the difference for me!

Hoera, op naar de volgende 44!

44

Best een mooi getal eigenlijk, 4+4=8 en 8 is het teken van oneindigheid. Daarnaast is 44 de helft van 88 wat theoretisch gezien betekent dat ik in principe nog best twee keer zo oud zou kunnen worden dan ik nu ben. Best onwerkelijk eigenlijk, gevoelsmatig is het eeuwen geleden dat ik kind was. Niet dat ik mezelf oud voel, integendeel. Als ik wakker zou worden en mijn geheugen kwijt zou zijn dan zou ik, voordat ik in de spiegel had gekeken, eerder geloven dat ik 30 jaar oud was dan 44. Maar als ik terugdenk aan mijn jeugd en alle zaken de revue laat passeren die ik heb meegemaakt, dan voel ik me zou oud als Methusalem. Het is haast niet te bevatten hoeveel onhandige beslissingen ik dankzij mijn naïviteit, onzekerheid, goedgelovigheid en dommigheid heb genomen. Nee, ik ben geen ezel, ik stoot mijn kop veel vaker aan dezelfde steen en ook nog vol overgave. Hoe vaak ik niet alle alarmbellen heb genegeerd omdat ik zo graag wilde geloven dat het een oefening was. Hoe vaak ik niet dikke rookpluimen heb weggewuifd en stug heb volgehouden dat er nergens iets van vuur te bekennen was omdat ik niet wilde dat er iets sudderde, smeulde en brandde laat staan dat alles in lichtelaaie stond. Hoe vaak heb ik mijn ogen gesloten voor de werkelijkheid omdat de werkelijkheid pijn deed en ik veel liever in mijn eigen verzonnen en veel leukere versie geloofde. Hoeveel gedrag van anderen heb ik niet goedgepraat om vervolgens mezelf de schuld te geven en nog maar een zelfhulpboek, in net een ander genre, te bestellen en leergierig uit te lezen en toe te passen. Ik wilde het zo graag begrijpen, mezelf begrijpen en desnoods opnieuw uitvinden.

Ik zou willen dat ik vol overtuiging kon roepen dat die tijd achter me ligt maar dat heb ik inmiddels al zo vaak gedacht en gehoopt dat ik eerlijk gezegd de hoop heb opgegeven. Ik ben wie ik ben en dat is lang niet altijd de persoon die ik zou willen zijn. Ik kan me regelmatig behoorlijk ergeren aan mezelf en mijn gedrag, me schamen voor de fouten die ik maak en balen van mijn ondoordachte, onnozele beslissingen. Maar ja, ik ben ik, al 44 jaar inmiddels en da’s best lang… maar nog lang niet lang genoeg als het aan mij ligt…

Ik ben jarig op Allerheiligen, hoe bijzonder is dat voor iemand die letterlijk uit de hel komt. Tja, ik weet niet wat me de komende 44 jaar te wachten staat maar erg onder de indruk zal ik er niet meer van raken. Ik ben er klaar voor, kom maar op. Op naar de volgende 44, op naar de 88 en daarna zien we wel verder.

20191101_133146.jpg

De kop is eraf, Mikmak is geslaagd.

Het was niet bepaald het ideale weer om onze camper “Mikmak” uit te proberen. Het regende pijpenstelen toen we vertrokken maar dat mocht de pret niet drukken, wij waren vastbesloten om te gaan. Eerst naar de kampeerwinkel om nog wat eerste levensbehoeften aan te schaffen zoals potten en pannen, een tweepersoons slaapzak en natuurlijk een stuk gereedschap om koffie mee te kunnen zetten. Daarna kon de officiele reis naar Zuid-Limburg beginnen.

De eerste dag hebben we vooral veel gereden. In eerste instantie om op de plek van bestemming te komen en vervolgens om aldaar een beetje rond te kijken en een legale plek te vinden om te overnachten. In Sittard hebben we de eerste nacht, op een gratis camperplek geslapen nadat we in het gezellige centrum hadden gegeten.

De volgende dag (zaterdag), en tevens de enige droge dag, hebben we de heel veel gewandeld. Ik had een handige app op mijn mobiel geïnstalleerd, route.nl die je wandelroutes laat zien door heel Nederland en je van knooppunt tot knooppunt begeleid. We hadden een wandeling van een kilometer of 10 uitgezocht en hebben genoten van de vele mooie plekjes en vergezichten.

De paden, op de lanen in en genieten samen. Die nacht hebben we op een betaalde camping in Valkenburg geslapen en stond Mikmak tussen een paar grote jongens geparkeerd.

Zondag was wederom een natte dag dus geen wandelweer. Daarom hebben we de “Mergelland route” gereden. Een route die begint en eindigt in Slenake en je langs smalle straatjes, authentieke dorpskernen en oogstrelende vergezichten voert. We hebben, ondanks de regen die met bakken uit de hemel viel, optimaal genoten van de route, het rijden in Mikmak en elkaars gezelschap. We hebben behoorlijk wat heuvels getrotseerd en Mikmak heeft ons laten zien dat een bergje haar niet afschrikt. Ja, hier kan ik zeker aan wennen dus uh… wanneer gaan we weer?

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑