Zoeken

Gifniks jôh!

De hersenspinsels van een (prettig) gestoorde moeder.

Moederdag.

MoederdagWat wil een moeder nog meer…

Als ik in de winkel loop en hoor zo’n hulpeloos schepseltje zijn longen uit zijn lijf blèren dan prijs ik mezelf rijk. Ik prijs mezelf rijk dat ik uit de luiers ben en niet meer te maken heb met dit soort taferelen. Ik prijs mezelf rijk dat mijn kinderen inmiddels een leeftijd hebben bereikt waarop ik een normaal gesprek met ze kan voeren en zij terug kunnen praten. Leuk hoor, die baby’s maar dan vooral bij een ander want ik moet er niet meer aan denken.

Ik ben nog steeds moeder en dat zal ik mijn hele leven blijven maar gelukkig is de tijd dat ik mijn kinderen onder de arm moest slaan en continu in de gaten moest houden, ver verleden tijd. Ze redden zich prima, ook zonder dat mama erbij is. Ik hoef mijn kinderen niet meer te pamperen, mijn stoere koters redden zich wel. Natuurlijk houd ik een oogje in het zeil maar ze hebben inmiddels een leeftijd waarop ik ze het met een gerust hart zelf kan laten ontdekken en uitvinden. Ik voel me een gezegend mens, ik ben een gezegende moeder en op deze dag voor Moederdag realiseer ik me dat des te meer.

De tijd dat mijn kinderen op school knutselwerkjes maakten voor Moederdag is inmiddels voorbij. Enerzijds vind ik het jammer. Die brokken gebakken klei waarvan ik soms geen idee had wat het moest voorstellen en waarvan ik blij was dat ze zelf alvast vertelden wat het was zodat ik het niet voor iets anders uit kon schelden, het had wel wat. Ook de mierzoete gedichtjes die ze op school hadden gemaakt, voorgezegd door de juf of meester dus vooral universeel en totaal niet op mijn persoonlijkheid gespitst, ze waren ronduit schattig. Vorig jaar heb ik blijkbaar mijn laatste gehad want dit jaar heeft ook Maaike niks meer voor Moederdag hoeven maken op school. Ook zij wordt inmiddels geacht om iets voor haar moeder te gaan kopen in de winkel en dat gedichtje zal ze dan toch echt zelf moeten verzinnen als ze er de behoefte toe voelt.

Maar wat maakt het uit. Ze zijn leuk als ze klein zijn maar deze leeftijd bevalt mij stiekem toch net iets beter. Ik heb mijn handen grotendeels vrij. Beiden kinderen gaan zelfstandig op de fiets naar school en alleen bij hoge uitzondering hoef ik ze nog weg te brengen. Ik kan ze met een gerust hart een paar uurtjes alleen thuis laten, ze voor een boodschap naar het dorp sturen. Ruud is inmiddels 14 en zit dus in zijn pubertijd maar gedraagt zich tot op heden voorbeeldig. Met mijn zoon kan ik al hele volwassen gesprekken voeren over volwassen zaken. Hij kan zijn mening geven en deze ook onderbouwen en ook zijn frustraties en ergernissen met mij delen.

Ondanks mijn tekortkomingen als moeder kan ik niet anders concluderen dan dat ik mijn koters heb opgevoed op een manier die, in mijn ogen, best goed heeft uitgepakt. Ze zijn mondig, mentaal behoorlijk sterk en ook op een gezonde manier afgehard. Ze kunnen tegen een stootje, zijn niet gemakkelijk uit het veld te slaan en weten zich te weren, beiden op hun geheel eigen manier. Het klinkt misschien zelfingenomen maar hier aan de keukentafel, achter haar laptop, zit een trotse moeder die weet dat ze haar kinderen met de beste intenties heeft opgevoed en daar nog steeds mee doende is.

Moederdag, ongeacht waar mijn kinderen mee op de proppen komen, ik ben intens dankbaar en blij dat ze zijn wie ze zijn en daar kan geen cadeautje of geld tegenop.

Kleine ego’s, grote zielen.

Zo’n beetje iedereen is ziek of ziek geweest in Huize GifniksJoh alleen ondergetekende lijkt tot op heden de dans aardig te zijn ontsprongen. Inmiddels is zoonlief weer aan het werk, ligt Maaike nog een beetje brak maar zonder te spugen op de bank en is manlief met een draaiende maag aan het werk gegaan. Met een beetje geluk zit mijn taak als “zuster” er grotendeels op en kan ik morgen zelf ook weer gewoon gaan werken. Nu maar hopen dat de griep mij niet, ietwat verlaat, als mijn zorgende en verplegende taak voor de kinderen erop zit, alsnog te pakken neemt.

Hoe dan ook, mijn verplichte vakantiedagen hebben er wel voor gezorgd dat ik tijd had om te schrijven, te lezen en me te bezinnen. Niet geheel overbodig en zoals altijd, uitermate verhelderend. Vooral tijdens mijn verknipte nachtrust, vanwege dochterlief wiens bak met spuug ik regelmatig moest legen, kwamen er de nodige inzichten en ideeen voorbij. De volgende ochtend heb ik dan ook meteen de daad bij het woord of de droom gevoegd en het boek ter hand genomen wat ik steeds in mijn hoofd voorbij had zien komen: Kleine ego’s, grote zielen.

Tja en dan besef je wederom dat mensen veel voorspelbaarder zijn dan je zou verwachten en zijzelf willen toegeven. Het hoort gewoon bij hun type, ze gedragen zich eigenlijk precies volgens het protocol. Zoonlief, dochterlief, manlief, ikzelf en verder iedereen die op je pad komt. De meesten van ons zullen het niet graag toegeven maar in grote lijnen zijn we allemaal zo voorspelbaar als de pest.

Niet onze eerste, wel onze laatste!

Inmiddels zijn we anderhalve week getrouwd tenminste… voor de burgerlijke stand al langer want, om een berg papieren rompslomp te omzeilen, hebben we op 6 maart elkaar “effe gauw” het JA-woord gegeven op het gemeentehuis in Elst. Maar gevoelsmatig zijn we pas echt op 24 maart getrouwd, op onze manier, middels een Keltische handvasting. Al anderhalve week getrouwd en nog steeds geen verhaaltje geschreven op mijn wordpress, foei.

Het klinkt misschien raar maar ik vind het lastig om deze prachtige dag in een verhaal te vangen. Ieder woord, iedere zin kan alleen maar afbreuk doen aan de werkelijkheid. Ik weet ten eerste niet waar ik moet beginnen en om nou domweg te gaan schrijven om het schrijven en uit plichtsbesef om mijn lezers op de hoogte te houden, dat voegt mij niet. Ik heb dan ook niet de behoefte om alles tot in detail uit te schrijven, zoals het in mijn hoofd en hart zit is het goed, beter kan niet.

Het was een prachtige dag, we hadden het enorm getroffen met het weer. Het zonnetje liet zich regelmatig zien, het bleef de hele dag lekker droog en het was aangenaam qua temperatuur.

 ’s Morgens om 9 uur stond mijn oude schoolvriendin Marleen van Katwijk van “Sjiek Haar” al op de stoep om mijn kapsel en make-up te verzorgen en het haar van Maaike en Jo-Ann te organiseren. Op de voet gevolgd door mijn vriendin Sylvia Rummler die de foto’s zou maken op onze trouwdag.

De avond voor de grote dag hadden mijn broer Teunis Andeweg, zijn vrouw Jozien, neefjes Arwin, die als ceremoniemeester voor de afleidingsmanoeuvre zorgde en Jordy en mijn vriendin Wilma van der Markt met haar vriend Ron het al druk gehad met het zetten van de boog en het versieren van onze tuin onder toeziend oog van de koters die het allemaal reuze spannend vonden. Zoon Ruud zat in het complot en had grote schik.

Het was maar een deel van de voorpret want Jaap en ik hadden de meeste voorpret al samen gehad. Van het bruidsboeket en de corsages tot de bruidssuikers die de gasten aan het einde van de dag meekregen, we hadden het zelf geregeld, bedacht en grotendeels gerealiseerd.

Na de voorpret kwam het moment suprême, de grote dag himself. Bijna niets was standaard, alles was anders dan bij een normale, gangbare bruiloft. Zowel de kleding die we hadden aangeschaft bij Silverado Westernstore, als het vervoer middels een heuse porsche met de huifkar van Jaap’s vader, bestuurd door goede vriend Harry Berns van BMA tot de locatie was afwijkend van het gebruikelijke. Zeg nou zelf, hoeveel mensen kunnen er zeggen dat ze zijn getrouwd door een lieve, gezamenlijke vriendin; Juliette van der Wal, onder de kapschuur van werkgever en neef. Ik ben mijn neef Cornelis Hol enorm dankbaar dat hij zijn boerderij en tijd ter beschikking heeft gesteld om onze bijzondere dag tot een uitzonderlijke dag te maken. We hebben, dankzij zijn medewerking en coulance, prachtige en bijzondere foto’s kunnen en mogen maken met en tussen zijn koeien, op zijn hooizolder, in zijn weiland, onder zijn kapschuur en dus eigenlijk op zijn hele bedrijf.

Het feest hebben we gehouden in “De oude school” in Hemmen. Een gezellige, knusse locatie gerund door Anton Korthouwer en zijn vrouw. De muziek werd geregeld door André Peperkamp met zijn drive-Inn Verona uit Randwijk. Alles bij elkaar heeft onze trouwdag tot een onvergetelijke dag gemaakt voor ons en onze kinderen. Het aantal gasten was beperkt, we hadden besloten om geen verplichte en politiek correcte uitnodigingen te versturen. Mede dankzij het kleine clubje gasten was het juist supergezellig.

En zoals verwacht konden we eenmaal thuis rekenen op een warm welkom. De trap naar boven stond vol met bekertjes water en bodemloze emmers met zaagsel, het dekbed was volgepropt met ballonnen en er waren de nodige wekkers gezet. Die laatsten gingen gelukkig af terwijl wij nog gezellig zaten na te borrelen met zijn tweetjes aan de keukentafel en genoten van de traditionele activiteiten die horen bij een echte huwelijksnacht. Kortom, het was een dag om nooit te vergeten die wij van het begin tot het einde met ons volle verstand en heel bewust hebben meegemaakt. De bruiloft van ons leven, niet onze eerste maar wel onze laatste!

mini-_DSC6164

mini-_DSC5917.JPG

 wp-1489829141318.jpg

Nog 6 nachtjes slapen…

Nog minder dan een week en dan is het zover. Nog 6 nachtjes slapen om precies te zijn. Bijna alle voorbereidingen zijn getroffen, slechts enkele kleine dingetjes moeten nog geregeld worden. Zenuwachtig ben ik totaal niet maar ik heb er wel enorm veel zin in.

Nu maar hopen dat de Weergoden ons een beetje gunstig gestemd zijn en het in iedere geval een droge dag gaat worden. Maar zelfs al zou het de hele dag pijpenstelen regenen dan nog kan dat onze dag niet verpesten. We zitten droog tijdens onze ceremonie en het feest en ook wat betreft de foto’s hebben we opties genoeg om mooie plaatjes binnen te schieten.

De voorpret is nog steeds in volle gang. Zo goed als niks is standaard op onze trouwdag. Bijna alles hebben we zelf verzonnen, vorm gegeven en in elkaar geknutseld. Verschillende avonden zijn Jaap en ik bezig geweest om overal onze eigen draai aan te geven. Van de trouwkaarten tot de bedankjes, alles hebben we zelf bedacht, geregeld en gemaakt. Veel taken hebben we uitbesteed aan vrienden en/of bekenden. De ambtenaar, de dj, de kapster en de fotograaf, het zijn stuk voor stuk vrienden en bekenden van ons. Zelfs de locatie is anders dan gebruikelijk maar daardoor juist zo leuk.

Het hoeft wat ons betreft niet perfect of volgens het boekje. Wij doen het op onze eigen, persoonlijke manier met mensen waar we een klik mee hebben.

Nog 6 nachtjes slapen, nog 6 dagen om de puntjes op de i te zetten en we hebben er zin. We gaan er een mooie, bijzondere en uitzonderljke dag van maken. Onze dag en hopelijk een dag die niet alleen wij niet snel zullen vergeten

Ruud jarig.

ruudVandaag is mijn zoon, mijn oudste jarig. Hij is tevens degene die de mooiste geboortedatum heeft in “Erve GifniksJôh”… 03-03-03. En inderdaad, dat betekent dat hij vandaag 14 jaar oud is geworden. Een hele gozer alweer die zich op een bewonderenswaardige manier heeft aangepast aan alle veranderingen van de afgelopen jaren. Met recht een zoon om trots op te zijn, een kanjer. Ruud is degene die weet wanneer hij het best zijn mond dicht kan houden en wanneer het tijd is om hem open te trekken. Hij is behoorlijk gegroeid de afgelopen jaren en dan bedoel ik niet alleen in de lengte. Ruud heeft geleerd en is een stuk zwijgzamer dan zijn jongere zus. Hij denkt er vaak het zijne van maar zegt lang niet alles. Hij weet wie hij in vertrouwen kan nemen en ook tegen wie hij beter zijn mond dicht kan houden. Ruud heeft gekeken en geleerd en is op veel vlakken al behoorlijk volwassen.

Lieve, stoere, grote Ruud. Van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Ik hou van je, ik ben trots op je, supertrots. Trots dat jij mijn zoon bent en ik jouw moeder mag zijn. Je had 14 jaar geleden een beroerde start maar daar is inmiddels niks meer van te zien. Je zit al sinds 3 maart 2003 in mijn hart en sinds gisteren sta je, samen met je zus, voor de rest van mijn leven in mijn pols gegrift. Mijn kinderen, mijn trots!

ruud-en-maaike

Maaike jarig.

wp-image-1936340474jpg.jpg

Vandaag is mijn stoere meid tien jaar geworden. Vanaf vandaag ben ik de trotse moeder van twee tieners. Vanavond komt ze weer thuis dus ik moet nog even geduld hebben voordat ik haar in mijn armen kan sluiten maar het cadeautje ligt al klaar.

10 jaar, wat vliegt de tijd. Maar ik heb alle reden om trots te zijn op mijn grote, kleine meid. Ze is stoer, sterk, behendig, doet het geweldig op school en weet zich uitermate goed staande te houden in deze, voor kinderen, soms lastige situatie. Ja ik ben trots op mijn ietwat over-enthousiaste stuiterballetje en blij dat ze zo vrolijk en optimistisch in het leven staat. Die kleine, brutale aap, die redt zich wel, want ze lijkt op haar moeder.

Haar cadeautje kan ik haar vanavond pas geven maar die ligt al klaar. Straks nog even werken en daarna snel naar de winkel om nog even een taartje te halen voor vanavond. Ik heb er zin om mijn eigenste stoere tiener in de armen te sluiten.

Lieve Maaike, van harte gefeliciteerd met je verjaardag. Geniet nog even van alle aandacht bij papa en dan vanavond weer snel naar huis. Ik hou van je, ik ben trots op je en ongelooflijk blij, trots en gezegend dat ik jouw moeder en jij mijn dochter bent.

Jantje mag toch blijven.

Ik moest twee keer kijken vanmorgen toen ik de melkstal in liep. Zag ik het nou goed? Om zeker te weten dat ik mezelf niet blij zat te maken met een dooie mus, ben ik toch maar even de melkput ingelopen. ‘Cornelis, zie ik nou spoken of loopt Jan toch weer in de melkstal?’

Ik bleek het goed te hebben gezien, het was echt Jantje die ontspannen lag te herkauwen in de box. Jantje die ik gisteren nog eigenhandig de halsband had afgedaan en waar ik een verhaal over had gepost:  http://wp.me/p16bNi-16Y omdat ze gisteren voor het laatst zou zijn, had uitstel van executie gekregen. 

Maar ik ben niet de enige die een zwak voor Jantje heeft. Ook mijn collega en de baas zelf hebben een zwak voor haar. Omdat we het allemaal zo’n lieve koe vinden en niemand haar graag zag vertrekken, heeft haar baas met zijn hand over zijn hart gestreken en besloten haar toch maar niet weg te doen. Jantje was ook nog tochtig (voor de stadse mensen onder ons, Jantje was ontvankelijk voor bevruchting) en aangezien de KI toch al toevallig aanwezig was voor een andere koe, kon Jantje meteen geïnsemineerd worden.

Jantje krijgt dus nog een tweede kans. Niet omdat ze zo’n productieve koe is, integendeel maar omdat ze zo’n lieve koe is. Ik ben er blij mee en ik voel me gezegend om te mogen werken voor een boer bij wie het niet alleen maar om de winst gaat. Een boer met gevoel en hart voor zijn koeien. Jantje kost meer dan ze opbrengt maar Jantje mag zich rijk prijzen en ik doe gezellig met haar mee, boehoe!

Dag Jantje!

Sommigen zijn doorsnee, sommigen ronduit irritant, sommigen opvallend vanwege hun tekening of kleur en sommigen zijn gewoon speciaal. Jantje behoorde tot de laatste categorie. Ze was niet alleen mooi maar vooral ontzettend lief en aanhankelijk. Maar Jantje was vandaag voor het laatst en ik zal haar missen. 

Jantje was bijzonder van tekening maar vooral van karakter. Jantje was zo’n koe die zo nu en dan een knuffel kwam halen als ik de boxen aan het uitmesten was. Zonder knuffel liet ze je niet met rust. Als ik niet even de tijd voor haar nam dan ging ze gewoon even in de weg staan. Ze begon soms zelfs als een kind aan de mouw van mijn overall te trekken. Jantje was een allemansvriend. Niet alleen bij mij maar ook bij mijn dochter kwam ze brutaal om aandacht schooien.

Maar alle koeien moeten uiteindelijk een keer weg, geen enkele heeft het eeuwige leven. Jantje heeft een mooi leven gehad bij een boer die anders boert dan de meeste boeren. Bij een boer bij wie het niet alleen maar om de melkproductie gaat maar die ook echt aandacht voor zijn koeien heeft en aan zijn koeien geeft. Bij een andere boer had Jantje al veel eerder het veld moeten ruimen want ze heeft nooit bijzonder veel melk gegeven. Maar Jantje had wel een bijzondere tekening en het feit dat ze zo lief was heeft ervoor gezorgd dat ze,  ondanks haar matige melkproductie, toch nog steeds mocht blijven. Tot vandaag.

Het zal best stil zijn in de stal morgen. Geen Jantje die me even aan komt duwen of aan mijn mouw begint te trekken. Maar gelukkig hebben we Norma nog en Aartje en Dirkje en zelfs nog een heleboel andere Jantjes maar die zijn niet zo bijzonder als die ene…

Dag Jantje, ik zal je missen, boehoe!

Trouwkaarten onderweg.

trouwkaart

Ze zijn af en al verstuurd ook, onze trouwkaarten. We hebben ze zelf gemaakt en we zijn blij met het resultaat. Op het laatste moment hebben we het lijstje met genodigden nog eens goed doorgenomen en weloverwogen besloten wie wij er graag bij willen hebben op onze bruiloft en wie niet. Het groepje genodigden is klein maar wij hebben besloten uitsluitend degene uit te nodigen waar we een bijzondere klik mee hebben en op wiens loyaliteit wij gedurende onze relatie en de periode daarvoor, hebben kunnen rekenen. Morgen, zaterdag 4 februari, zullen de kaarten worden bezorgd en de genodigden weten dat ze om de een of andere reden bijzonder of speciaal voor ons zijn.

Naast de kaarten zijn ook onze kleren en die van de kinderen geregeld. We gaan nog niks verklappen maar wel kunnen we melden dat we beiden erg blij zijn met het resultaat. Hetzelfde geldt voor onze alternatieve, onverslijtbare trouwringen. Kortom, de voorbereidingen en voorpret zijn in volle gang.

Het is overigens niet zo dat, degenen die geen uitnodiging hebben ontvangen, zich gepasseerd of buitengesloten zouden moeten voelen. Het uitblijven van een uitnodiging wil niet zeggen dat we een hekel aan jullie hebben of geen contact willen blijven onderhouden. We hebben vooral mensen uitgenodigd die we er graag WEL bij zouden willen hebben en daar hebben wij zo onze redenen voor. We hebben in de meeste gevallen niet echt een reden waarom we anderen NIET hebben uitgenodigd, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Maar mocht het uitblijven van een uitnodiging bij sommigen in het verkeerde keelgat schieten dan kunnen wij slechts hopen dat ze er niet in stikken maar daar houdt onze aansprakelijkheid op.

Wij gaan trouwen, we gaan er een mooie dag van maken en we hebben er zin!!!

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑