Met een opgeluchte glimlach zit ik weer als vanouds achter mijn toetsenbord. Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik even schrijf. De laatste tijd heb ik veel geschreven maar niks gepost. Ik heb het gemist en ik ben blij dat het weer gewoon kan.

Terwijl ik een deur definitief heb dicht gedaan besef ik me dat er verschillende deuren van het slot zijn gesprongen. Nieuwsgierig en vol verwachting kijk ik vooruit, duw ik sommige deuren een stukje verder open om te kijken wat erachter ligt. De mogelijkheden zijn ontelbaar, ik heb het voor het kiezen, nog even en ik ben eigen baas.

Eigen baas, ik besef dat ik dat eigenlijk nog nooit ben geweest. Van de verplichtingen van mijn jeugd en mijn opvoeding ben ik naadloos door geschoven in de verplichtingen van een relatie. Toen er naar jaren een einde aan mijn eerste relatie en huwelijk kwam, belandde ik geruisloos in de volgende met weer nieuwe verwachtingen en verplichtingen waar ik met liefde aan wilde voldoen. Ik was zo gewend geraakt aan het mezelf aanpassen dat ik niet eens meer in de gaten had dat ik het deed. Mezelf aanpassen en soms zelfs verloochenen was een manier van leven voor mij geworden.

Terwijl ik anderen erop wees dat ze voor zichzelf moesten kiezen, gaf ik zelf onbewust het slechte voorbeeld. Voor de buitenwereld was ik dan wellicht “die van Andeweg” die overal schijt aan had, de waarheid lag een stuk genuanceerder. Met mijn stoere gedrag was ik vooral op zoek naar bevestiging en waardering van derden en was haast geen aanpassing mij te groot of te veel om goed genoeg gevonden te worden door de ander.

Nu krijg ik wederom de kans die ik al vaker heb gekregen maar nooit heb aangepakt. Ik had voor mijn eerste serieuze relatie ervoor kunnen kiezen om op mezelf te gaan wonen, van het leven te genieten en voor mezelf te kiezen maar ik was te bang en koos voor de veiligheid van een relatie zodat ik het niet alleen hoefde te doen. Na mijn eerste scheiding kreeg ik wederom dezelfde keus maar wederom voelde het veiliger om het samen te doen en niet alleen. Wederom was ik te bang en te laf. Nu, inmiddels bijna weer gescheiden en met mijn leven meer op zijn kop dan ooit, krijg ik wederom de keus. Ik weet wat me te doen staat en inmiddels ben ik er klaar voor om het ook daadwerkelijk te doen.

Ik ben dankbaar voor de kans die ik krijg. Ik ben nieuwsgierig en staar nog wat onwennig naar al die deuren die op een kiertje staan te wachten om verder open geduwd te worden. Ik sta op de drempel van een compleet nieuw leven en onbekend terrein. Ja, het is eng vooral omdat ik het deze keer echt zelf ga doen en dus niet aan de hand van iemand anders mee wandel of wordt meegenomen. Ik heb voor mezelf gekozen, voor mezelf en mijn kinderen. We gaan het samen doen, het samen rooien. Ik kijk ernaar uit en mijn puberende kinderen zo mogelijk nog meer dan ik. Drie pubers bij elkaar waarvan eentje zwaar gedateerd maar ik heb er zin in. Kortom, om het maar met Pipi te zeggen: ‘Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan.’

Advertenties